intersiderale - διαστρική

Παγκοσμιοποίηση

τρίτη 22 Ιανουάριος 2002, Απο bosaila (Date de rédaction antérieure : 14 Δεκέμβριος 2001).

Η πραγματικότητα είναι ότι ο τύραννος ποτέ δεν αγαπιέται πραγματικά, ούτε αγαπά ... Και σε μέρη όπου μαζεύονται οι μοχθηροί μπορεί να υπάρχει μόνο συνομωσία, όχι συντροφικότητα: αυτοί δεν νοιώθουν μεταξύ τους αγάπη. Μόνο ο φόβος τους κρατάει ενωμένους, δεν είναι φίλοι, είναι απλώς συνένοχοι.

Etienne de la Boétie, Πραγματεία περί εθελουσίας δουλείας, 1574

Μετά την ιστορική περίοδο της αδιαμφισβήτητης ’εθνικής κυριαρχίας’ ανατέλλει μια νέα ιστορική περίοδος, αυτή της παγκόσμιας κυριαρχίας σ’ έναν πλανητικό κοσμοχώρο (όχι σαν κάτι εντελώς νέο, αλλά σαν συνέχεια και επέκταση του διεθνισμού που προϋπήρχε). Βασίζεται στην εγγενή αναγκαιότητα του καπιταλισμού για επέκταση και κυριαρχία και τον ολοκληρωτισμό της επιβολής ενός και μοναδικού προτύπου σε παγκόσμια κλίμακα (με την καταστροφή όλων των άλλων ιστορικών προοπτικών εξέλιξης της κοινωνίας).

Απ’ ότι φαίνεται το νέο ζαπατίστικο κίνημα έχει μάθει πολλά από τα λάθη του παρελθόντος, καθώς βλέπει ότι «στις καθοριστικές στιγμές η παγκόσμια αριστερά ασχολούνταν με το να αναπαράγει τις διαιρέσεις στο εσωτερικό της. Σε όλα αυτά η δεξιά δεν έκανε τίποτε άλλο απ’ το να συσσωρεύει δύναμη και τελικά κατάφερε να κάνει κομμάτια την αριστερά. Στην πραγματικότητα μέτρησε λείψανα και πήρε θέση». Αλλά βλέπει και τους σημερινούς κινδύνους: «Ο κίνδυνος που διατρέχει κάθε πολιτικό σχήμα που αναπτύσσεται χάρη στη θεαματικοποίηση (προβολή από τα ΜΜΕ) του αγώνα του, είναι να μετατραπεί γρήγορα σε όμηρο στα χέρια μιας χούφτας διανοούμενων, οι οποίοι το ιδιοποιούνται προς δικό τους πολιτικό όφελος, σε μια λογική πολύ απόμακρη από αυτή των βασικών αρχών». Κι όμως αυτά, τα οποία θεωρούνται αυτονόητα, δεν φαίνεται να τα αντιλαμβάνονται οι συμμετέχοντες στο διαμορφούμενο σήμερα αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Συνεχίζουν να αναπαράγουν τα λάθη του παρελθόντος (με τη διαίρεση των κινημάτων και τις πολλαπλές ’Γένοβες’) καταφεύγοντας πάντα στο να ερμηνεύουν την αποτυχία τους βασισμένοι σε εξωτερικούς (προς αυτούς) παράγοντες και δεν ασχολούνται καθόλου με τη δική τους δυστοκία να αναλύσουν τον εαυτό τους ως αυτόνομο υποκείμενο, σε σχέση με το σύστημα το οποίο αμφισβητούν.

Καθώς η παγκοσμιοποίηση προχωρά και εξαπολύεται μια παγκόσμια επίθεση με πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς όρους, τίθεται ολοένα και επιτακτικότερα από ποτέ η ανάγκη για τη δημιουργία ενός κινήματος (με τη μορφή του ’αντίπαλου δέους’, αλλά όχι με κρατική υπόσταση αυτή τη φορά).

Καθώς η σημερινή κοινωνία παράγει ό,τι δεν θέλει και ό,τι δεν έχει ανάγκη: τις κρίσεις, είναι αναγκαίο να ανακαλύψεις ότι δεν είσαι μόνος σου αλλά υπάρχουν κι άλλοι που έχουν τις ίδιες σκέψεις με τις δικές σου. Γιατί όσο οι άνθρωποι περιθωριοποιούνται και κατακερματίζονται δεν έχουν τη δυνατότητα να συνευρεθούν και, όσο και πολυάριθμοι κι αν είναι, υποθέτουν ότι είναι μόνοι τους μέσα στις φιλοδοξίες τους. Και, τελικά, τραβιούνται στην άκρη και δεν ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει.

Καθώς οι ΗΠΑ χάνουν την πλανητική οικονομική τους ηγεμονία πιο γρήγορα απ’ ότι τη στρατιωτική τους, είναι λογικό να τονίζουν ολοένα και περισσότερο τη στρατιωτική αυτή ηγεμονία. Αλλά εάν θέλεις να έχεις μια βίαιη κοινωνία, πρέπει να καλλιεργήσεις την αίσθηση ότι η βιαιότητα είναι αξία. Και καθώς οι άνθρωποι είναι, γενικά, ειρηνόφιλοι πρέπει να τους παρασύρεις. Και ο πιο εύκολος τρόπος να τους παρασύρεις είναι να τους τρομάξεις, και να αισθάνονται ότι απειλούνται. Ό,τι ακριβώς κάνει η αμερικάνικη προπαγάνδα σήμερα, δηλαδή.

Απαντήστε σ\`αυτό το άρθρο

SPIP | squelette | | Πλάνο του site | Suivre la vie du site RSS 2.0