intersiderale - διαστρική

Αθανασιάδης Γιάννης

mardi 19 mars 2002, par bosaila

« ...τόπαθαν διαβάζοντας το δόγμα » [1975, Μπουκουμάνης]

Τα γενέθλια ενός δρομέα

Όταν έγινε άντρας
κοίταξε γύρω τον κόσμο
που έπρεπε να προσαρμοστεί
και δεν ήξερε από που ν’ αρχίσει.
Πως μέσα σε τούτο τον κουρνιαχτό
θα μπορούσε να ικανοποιήσει
τις σωματικές
πνευματικές
και αισθησιακές ανάγκες του ;
Είχε μάθει τι ήθελαν οι άλλοι
απ’ αυτόν να κάνει
αλλά δεν πρόφτασε
ή δεν κατόρθωσε
να μάθει τι ήθελε ο ίδιος να κάνει.

Όταν ρώτησε τους άλλους ποιοι είναι,
εκείνοι του είπαν :
τ’ όνομά τους
το έτος γεννήσεως
ποιο κόμμα ψηφίζουν
ποια ομάδα υποστηρίζουν
τι μάρκα τσιγάρα καπνίζουν
και ποιους αγίους προσκυνούν.
Ξέραν ότι τους μάθαν.
Οι ίδιοι δεν είχαν ούτε μισή ιδέα δική τους.
Πως λοιπόν θα συμπορεύονταν μ’ αυτούς ;

Κι άρχισε η διαδικασία προσαρμογής :
Στρατιωτική θητεία.
Τρέξιμο στα γραφεία ευρέσεως εργασίας.
Αιτήσεις, χαρτόσημα, παρακάλια.
Δουλειά. -Δηλαδή οκτάωρη ψυχική και σωματική αποσύνθεση
έξι φορές τη βδομάδα.
Ερωτική δυσπραγία
και καθημερινή προσπάθεια
να μην -κάτω από τέτοιες στερήσεις-
απομακρυνθεί από τον εαυτό του
κι ακολουθήσει τη μοίρα του πιστού
τρέχοντας πίσω από σημαίες και λάβαρα.

Ω δυστυχία
τούτη η γη να ’χει τόσες ακρογιαλιές
τόσους πελαργούς
τόσα τζιτζίκια
τόσες ευωδιές
τόσα ουράνια τόξα
κι αυτός να μην μπορεί να τα ’χει
ο τραγικός
που ξέρει
πως τα καλοκαίρια της νιότης
είναι μετρημένα
κι ο θάνατος τι σημαίνει.
Αυτός που εξαντλήθηκε και λαχάνιασε
Από μια πορεία 28 χιλιομέτρων.

Αλίμονο

Αυτοί που απογοητευτήκανε απ’ τους αγίους
βγήκαν στους δρόμους αλαλάζοντες
και γκρέμισαν τις εικόνες
που μάταια είχαν λατρέψει,
μετά πήραν ξύλο
και κάναν καινούργιους αγίους.
Τώρα περιμένουν απ’ αυτούς το θαύμα,
προσεύχονται
κάνουν λιτανείες
για να βρέξει.
Μα η ανομβρία συνεχίζεται.
Αλίμονο σ’ αυτούς
που μετά την πτώση των παλιών ειδώλων
βρίσκουν νέα,
αλίμονο τους,
πόνοι θανάτου θα τους περιζώσουν.

Το χέρι

Αν κουνήσεις το χέρι σου
θ’ αρχίσουν οι οξυές να λικνίζονται,
οι νέοι να μεταμορφώνονται σε τράγοι,
τα κορίτσια να παρατούν το κέντημα,
δραπετεύοντας από την κουζίνα,
οι καλόγεροι το μοναστήρι ν’ αφήνουν
κι οι ασκητές την έρημο
και γύρω απ’ τις φωτιές
όλοι τους χορευτές
θα χορεύουν
ερωτικούς
χορούς.
Κούνα το λοιπόν ;
τι το κρατάς ακίνητο ;
θα γίνει ατροφικό αν δεν το κάνεις.
Θα γεράσεις γρήγορα
θα πάθεις αφυδάτωση.
Και να μην κλαίγεσαι ύστερα
και λες πως έφταιγαν για την κατάντιά σου
οι κοινωνικές συνθήκες, η ταξική κοινωνία κλπ
ξεχνώντας εντελώς την ευθύνη του χεριού σου.

Répondre à cet article

SPIP | squelette | | Plan du site | Suivre la vie du site RSS 2.0