intersiderale - διαστρική

Τρομοκρατία και τρομοκράτες

Μια απεργία ναυτεργατών

N17

παρασκευή 1ος Νοέμβριος 2002, Απο Διαστρική/ός/οί

Μια απεργία ναυτεργατών διαλυμένη από τους μπάτσους που γίνεται αντικείμενο του «δημόσιου λόγου» ακριβώς πριν από την είδηση της επίσκεψης της προέδρου της οργανωτικής επιτροπής των ολυμπιακών κλπ σε ένα ορφανοτροφείο, έχει το ίδιο δικαίωμα να απασχολήσει την «κοινή γνώμη» όσο και η διαφήμιση για τον αποχυμωτή που θα προβληθεί αμέσως μετά. Οι παπάδες, το ποδόσφαιρο, η ακροδεξιά, το λαϊκό λαχείο, ένα έγκλημα αντιζηλίας, δύο ασφαλιστικά προγράμματα ζωής, τρεις χρυσοί δίσκοι και εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν από πείνα απασχολούν την «κοινή γνώμη» στο βαθμό που γίνονται «ειδήσεις». Και «είδηση» σημαίνει να αδειάζει κάτι από το νόημά του για να ενταχθεί στα «κείμενα» του κυρίαρχου λόγου.

Η εικονική καπιταλιστική δημοκρατία δεν έχει καταφέρει απλώς να μετατρέπει τον εαυτό της σε εικόνα δημοκρατίας, εικόνα που επιβάλλει στο κοινό της. Ακόμα περισσότερο έχει καταφέρει να μετατρέπει σε εικόνα και έτσι να εξουδετερώνει τους αντιπάλους της: οτιδήποτε πραγματικά, δυνητικά ή συμβολικά την απειλεί ή την αμφισβητεί ακυρώνεται μέσα στην άσκηση του δικαιώματός του να προβάλλεται ενώπιον των υπηκόων.

Το ίδιο και η «τρομοκρατία». Παράγωγο η ίδια της ίδιας εικονικής δημοκρατίας, κάποτε πλησιάζει να την απειλήσει. Να την ανατρέψει απίθανο, να της χαλάσει ό,τι πολυτιμότερο έχει, την εικόνα της, αρκετά πιθανό. Τότε η εικονική δημοκρατία θεαματοποιεί την «τρομοκρατία». Ο ευκρινέστερος τρόπος είναι να την τηλεοπτικοποιήσει.

Η ένοπλη δράση θεαματοποιημένη δεν είναι πια η ένοπλη δράση των ενόπλων αλλά αυτό που πρέπει να είναι: απειλή για τις ζωές μας, τυφλό μίσος, ανεξήγητο έγκλημα, η προσωποποίηση του κακού, η συλλογική ενοχή που πρέπει να νιώθουμε αν δε μας αρέσει αυτός ο κόσμος. Η ένοπλη δράση βαφτίζεται «τρομοκρατία» με τον ίδιο τρόπο που η τρομοκρατία κολοσσιαίων στρατιωτικών και λοιπών κατασταλτικών μηχανισμών βαφτίζεται «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» ή «πόλεμος για την ειρήνη». Η αφελής λογική της τήρησης ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην «τρομοκρατία» και την κρατική τρομοκρατία ίσως εξηγείται από την προσπάθεια ενός μέρους της αριστεράς να μη χάσει το προνόμιό της να συνδιαλέγεται επί «ίσοις» όροις με τον Καρατζαφέρη, να μην είναι πολύ λιγότερο αναγνωρίσιμη από τους διάφορους Μεγάλους Αδερφούς, να μην πάει χαμένος ο χρόνος που της παραχωρείται ανάμεσα σε δύο διαφημίσεις για σαμπουάν.

Η θλιβερή της προσπάθεια να κολυμπήσει στα θολά νερά του θεάματος είναι η παγίδευση της αριστεράς στα όρια της εικονικής δημοκρατίας. Είναι η διαβεβαίωση προς τον αντίπαλό της ότι θα συνεχίσει να παίζει στο δικό του γήπεδο και με τους δικούς του όρους για να της επιτρέπεται να υπάρχει.

Η αντίσταση στα κυρίαρχα ψέματα που κατασκευάζουν τη συναίνεση μπορεί να περνάει και μέσα από τα κανάλια διοχέτευσης των ίδιων ψεμάτων. Αρκεί να θυμάται ότι δε χρειάζεται να τα πιστεύει κιόλας και ότι καλύτερα είναι να τα φτάνει διαρκώς στα όριά τους, ανατρέποντάς τα καθημερινά.

Απαντήστε σ\`αυτό το άρθρο

SPIP | squelette | | Πλάνο του site | Suivre la vie du site RSS 2.0