intersiderale - διαστρική

Νικόλας ’Aσιμος - Nikolas Asimos

[20/8/1949-17/3/1988]

τρίτη 17 Δεκέμβριος 2002, Απο bosaila, stalinopAnk

  • Δεν πα να μας χτυπάν

    Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
    Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια
    Κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας
    Ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας.

    Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας
    Δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας
    Αυτοί καλοπερνούν και ’μεις αγωνιάμε
    Αν θάχουμε δουλειά για νάχουμε να φάμε.

    Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους
    Μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους
    Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη
    Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη.

    Δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
    Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια
    Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
    Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα.

    "Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
    Εμείς καθόμασταν τα βράδια
    Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου."
    Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.
    Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
    Μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

  • Ο μηχανισμός

    Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
    και να γυρίσω δίσκο
    Θα ’ρθει όμως καιρός
    που και συ θε να πειστείς
    πως έτσι δεν τη βρίσκω
    Τι να κάνω ήτανε γραφτό
    θέλω δεν το θέλω ότι τραγουδώ
    να το πουλώ να ζήσω
    Όταν πάω στον παραγωγό
    πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
    Να του γυαλίσει για να το γυαλίσει
    Να ’χει σαλέπι για να σας αρέσει
    Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα
    Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
    Να σας καλοκαρδίσω
    για να σας γαλουχήσω
    Κι από χρέος συναδελφικό
    να χαμογελάω στο κοινό
    Να τους σαλεύω για να το μερεύω
    Να του σφυρίζω, να το νανουρίζω
    Να το φουντώνω, να το ξεφουσκώνω
    Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
    για να σας εκτονώνω με πλαίσιο το νόμο
    Δουλειά σου είναι μου ’πανε να κρύβεις τα τρωτά
    των καθιερωμένων
    Για να διατηρήσομε τα οικονομικά
    των ευαρεστημένων
    Σιγουριά και δόξα τω θεώ
    τα καλά στον καπιταλισμό
    είναι πως έχει βίδα
    Άμα πιάσεις το μηχανισμό
    από τα αυτιά τον πιάνεις τον λαγό
    Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
    Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
    Και με τα χρόνια γυρνάς μες στα σαλόνια
    Ξεχνάς ποια μάνα σε γέννησε στο κλάμα
    Και του εργάτη καβάλησες την πλάτη
    Μέχρι να πει αμάν πια
    Κι έμπασες τα κομμάτια
    Και άει στα κομμάτια
    Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
    Και να γυρίσω δίσκο
    Θα ’ρθει όμως καιρός που και συ θε να πειστείς
    Πως έτσι δεν τη βρίσκω

  • Μπαταρία

    Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπουρδελοκοινωνία
    ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραφθονία
    Στην καρδιά σου βάλαν φρένα, το μυαλό σου παίρνει βύσμα
    για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μία μπρίζα

    Κι η πνευμονοκονίαση κι η πνευμονοκονίαση
    κι αυτή θα έχει πάψει
    Ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
    και χρυσωμένο χάπι
    Θα είσαι μια μπαταρία να εκτελείς εργασία
    Με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
    Θα πλέεις σε ευφορία

    Για κοιτάξτε με σακάτη ένα έχω μόνο μάτι
    μου ρουφήξατε το αίμα, μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα
    Αποφασισμένος πάντα στην προσωπική μου μπάντα
    την ψυχή μου δεν πουλάω και το δρόμο μου τραβάω

    Την πνευμονοκονίαση, την πνευμονοκονίαση
    εγώ την συζητάω
    Ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
    δεν θέλω να τη φάω
    Ξερνάω την μπαταρία, δεν εκτελώ εργασία
    Δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση
    Γουστάρω ελευθερία

  • ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ

    Έχω ένα παπάκι, να μου κάνει πα, να μου κάνει πάπαπα
    κι ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει που όλο μου κουνάει τα αυτιά
    και δεν μου καίγεται καρφί, αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς (δις)
    Ίσως να ξανάρθεις όταν θα ’χω πια, όταν θα ’χω πια χαθεί
    Κι ή θα με ’χουν θάψει, ή θα έχω μα ή θα έχω μαραθεί.
    Κι ας μη σου καίγεται καρφί κι ας συνήθισες κι ας συνήθισες
    κι εσύ [δις]

  • ΕΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ

    Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας
    νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας
    δε θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας
    Θα κτυπήσω εκεί που σας πονάει
    κανένα δε θ’ αφήσω εμένα να κερνάει
    Θα με χρήσω ιππότη και τζεντάι
    και άμα ξεμεθύσω σας λέω και γκουντ-μπάι
    Και οι Θεοί σαν πείθονται
    εάν υπάρχει ανάγκα
    για πόλεμο δεν έκανα ποτέ εγώ τον μάγκα
    και ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα
    Θα τραβήξω τον δρόμο μου όπου πάει
    κανένα δε θ’ αφήσω εμένα να κερνάει
    Θα κολλήσω κι όποιον με περιγελάει
    χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει
    Εγώ στα δίνω έτοιμα κι εσύ τα θες δικά σου
    πληγούρα που σε έδερνε παρόλα τα λεφτά σου
    και ούτε στο νυχάκι μου δεν φτάνει η αφεντιά σου
    Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
    χωρίς καμμιά ουσία εσύ θα τα τινάξεις
    Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
    δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις (δις)

  • ΑΜΑ ΣΕ ΛΕΓΑΝ ΒΑΣΩ

    Άμα σε λέγαν Βάσω, θα ήταν μια χαρά
    κι αν ήμουν ο Πικάσσο, θα σε ζωγράφιζα
    Αν ήμουνα η Τζέην και ήσουν ο Ταρζάν
    απ’ το (Ελαλαμέην?) θα ’ρχόσουν στο Σουδάν
    Άμα σε λέγαν κι αν ήσουν κι αν ήμουν
    και σίτζι μίτζι χο τζί ριά (?)
    Αν ήσουν Μαγγελάνος και ήμουνα νησί
    αν ήμουν Ινδιάνος και ήσουνα στενή
    Αν ήμουν ο Γαλάκος και ήσουν ο Μπουπλής
    θα σού ’κανα μια τρίπλα και άιντε να με βρεις
    Πάρε παρέα και κούνια ωραία
    να είχες και κεραία
    Εάν ο κόσμος είναι εύγευστη σούπα
    το μεζεδάκι είμαι εγώ
    μέσα, το μυστικό μου θα το μάθω ίσως
    εάν και όταν φαγωθώ
    Αν ήμουνα αρλούμπα κι εσύ παραμυθάς
    να σού ’κανα μια τούμπα κι εσύ να μου γελάς
    Αν ήμουνα θεούλης και ήσουν ο Χριστός
    θα ήμουνα πατέρας κι εσύ θα ήσουν γιος
    Άμα και άμα και θα και άμα
    και να το θάμα (?)
    Σαν περπατάς σ’ αυτούς τους δρόμους να προσέχεις
    να μην πατήσεις την σκιά σου
    εκτός εάν και τούτη δεν την βλέπεις
    οπότε πας και στην δουλειά σου
    Αν ήμουνα τραγούδι κι εσύ ο στιχουργός
    θα χόρευε τ’ αρκούδι και ο δημιουργός
    Αν ήσουνα ο Βούδδας κι εγώ οροσειρά
    θα είχα την Νιρβάνα πιασμένη απ’ την ουρά!

  • ΒΑΡΕΘΗΚΑ

    Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση
    κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει
    κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει,
    αναμφιβόλως, δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά
    Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια
    τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια
    τα λόγια μοναχά μας απομείναν κι οι θεωρίες
    στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί
    Βαρέθηκα να λέω πως θ’ αλλάξει
    το σύστημα μας έχει επιτάξει
    απόκληρα απομείναμε πουλάκια κυνηγημένα
    με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά
    Απόκληρα απομείναμε πουλάκια
    με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά
    Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
    ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
    πως είναι δυνατό να μαστουριάζεις, εξήγησέ μου
    άμα σου περιφράξαν την καρδιά

    λαρα λαλα λαα λα
    λαλα λα........

    Για πες μου πως μπορείς και μαστουριάζεις
    άμα σου περιφράξαν την καρδιά
    Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
    δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
    πως γίνεται στον ένα παλαβιάρη, εξήγησέ μου
    κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν
    Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
    κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν

    λαρα λαλα λαα λα
    λαλα λα......

  • Απαντήστε σ\`αυτό το άρθρο

    SPIP | squelette | | Πλάνο του site | Suivre la vie du site RSS 2.0